కన్నీరు విలువైనవని
వృధా చేయుట తగదని…
ఆశ అనెడి బీజానికి
పన్నీరు వలె ఆసరానిచ్చి
ఏదో ఒక రోజు ఒక మహా వృక్షముగా మార్చునని

కనుకనే ఈ గుండెలోకి తొంగి చూస్తే
కేరింతలు కొట్టే ఒక వనము కనిపించును
చప్పుడులేని ఈ కన్నీటి సంద్రములో
నవ జీవన వీణ మీటింది ఈ వనమే

ఎంత రక్తము ప్రవహించినా
ఈ గుండె గోడల్లో నీ పేరు కొట్టుకుపోదు
నా ప్రాణానికి హత్తుకుని ఉండి
ఒంటరితనాన్ని తుంటరిగా తరుముతుంది

Shadows are creeping in,
With horror,
I try to look at sky,
To seek my god,
But the burden of time is killing me,

Undefined, unexposed yet,
Cunningness of hour and minute hand,
is killing me,
Uh !
It has just strangled me,
My twisted neck,
Ah !
I still see the clock on my head,
It is pushing me,
It is scorching me,
Time after time,
Every time,
Even when I am dying..

I am burning myself,
But even at that place,
An old clock is looking at me,
Melting into absolute..

“The clock is still, ticking.. Ticking.. hhhhhhh.. Tick - tock’